مطالعات فقهی‌ حقوقی زن و خانواده

مطالعات فقهی‌ حقوقی زن و خانواده

مسئولیت کیفری آسیب به منافع بالقوه کودکان ناشی از امتناع در ارضاع و انفاق

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشیار گروه فقه و حقوق قضایی، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران
چکیده
خودداری مادر یا زن دیگر منحصربه‌فرد برای شیردادن نوزاد، ممکن است به برخی منافع بالقوه بدن نوزاد که در سال‌های بعدی به فعلیت می‌رسد، آسیب برساند. همچنین خودداری پدر کودک یا کسی که تأمین نفقه بر عهده‌اش است، از انجام‌دادن این وظیفه می‌تواند موجب آسیب‌هایی در آینده کودک شود. در این پژوهش با روش توصیف و تحلیل، کوشیده‌ایم نقش امتناع از ارضاع و خودداری از انفاق در ورود آسیب به برخی منافع بالقوه کودکان مثل هوش، تعقل، تفکر، سلامت روانی و سلامت خُلقی را تبیین کنیم و برخی مصادیق انفاق مثل کسوت، خوراک، بهداشت و معالجه را بیان نماییم. مهم‌ترین دستاورد این پژوهش، اثبات وجود مسئولیت کیفری برای هر دو نفر است: مادر یا زن منحصربه‌فرد ممتنع از ارضاع، هرچند با وجود داشتن تکلیف قانونی و شرعی، حق مطالبه اجرت دارند. پدر یا شخص دیگری که انفاق به کودک را به لحاظ شرعی و قانونی بر عهده دارد؛ همچنین شخص حقوقی هم در این‌باره مسئولیت کیفری دارد.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

Criminal Responsibility for Harm to a Child’s Potential Benefits Due to Refusal of Breastfeeding and Alimony

نویسندگان English

javad habibitabar 1
SayedFazel Noori 2
1 Associate Professor, Department of Judicial Law and Jurisprudence, Al-Mustafa International University, Qom, Iran
2 PhD student, Criminal Law and Criminology, al-Mustafa International University, Qom, Iran
چکیده English

If a mother or another designated woman refuses to breastfeed a baby, this can negatively impact the child's potential benefits that may manifest later in life. Similarly, if a father or another responsible individual fails to provide necessary alimony, it can harm the child’s future well-being. This research employs a descriptive-analytic method to explore how the refusal of breastfeeding and alimony provision can affect children's potential benefits, including intelligence, cognitive development, mental health, and character. The study also examines specific types of alimony, such as clothing, food, health, and medical care. The main contribution of the article is the establishment of criminal responsibility in both cases: while a mother or designated woman who refuses to breastfeed has a legal and religious obligation, she may seek compensation, and the father or responsible individual who neglects their duty to provide alimony bears criminal responsibility.

کلیدواژه‌ها English

benefits of members
potential benefits
breastfeeding
alimony
instances of alimony
قرآن حکیم (1389 هـ.ش). تهران: مرکز طبع و نشر قرآن.
بلاغی نجفی، محمدجواد. (1420 هـ). آلاء الرحمن فی تفسیر القرآن. ج 1. قم: بنیاد بعثت.
پیوندی، غلام‌رضا. (۱۳۹۰ هـ.ش). حقوق کودک. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
جوهری، اسماعیل بن حماد. (1410 هـ). الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربیة. ج 3. بیروت: دار العلم للملایین.
حرّ عاملی، محمد بن حسن. (1416 هـ). وسائل الشیعة الی تحصیل مسائل الشریعة. ج 21. چ 3. قم: مؤسسة آل البیت.
حلی، ابوالقاسم نجم‌الدین. (1408 هـ). شرائع الإسلام فی مسائل الحلال والحرام. ج 4. قم: مؤسسه اسماعیلیان.
حلّی، حسن بن یوسف. (1413 هـ). قواعد الأحکام فی معرفة الحلال والحرام. ج 3. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
طاهری، حبیب‌الله. (1418 هـ). فقه استدلالی. ج 5. چ 2. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
عاملی، زین‌الدین. (1396 هـ.ش). الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة. ج 5. چ 2. قم: انتشارات علمیه.
عاملی، محمد. (1410 هـ). اللمعة الدمشقیة فی فقه الامامیة. بیروت: دار التراث.
کار، مهرانگیز. (1378 هـ.ش). ساختار حقوقی نظام خانواده در ایران. تهران: روشنگران و مطالعات زنان.
کلینی، محمد بن یعقوب. (1405 هـ). الکافی. ج 6. بیروت: دار الاضواء.
موسوی خمینی، سیدروح‌اللّه. (1363 هـ.ش). تحریر الوسیلة. ج 2.‌‌ قم: نشر اسلامی.
نجفی، محمدحسن. (1404 هـ). جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام. ج 43. الطبعة السابعة. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
نوری، سیدفاضل. (1389 هـ.ش)؛ «مسئولیت کیفری شخص حقوقی در پرتو اصل فردی‌بودن مجازات»؛ در: مجموعه مقالات همایش ملی تجلیل از مقام علمی استاد محمدجعفر جعفری لنگرودی. تهران: گنج دانش.
 

  • تاریخ دریافت 13 دی 1400
  • تاریخ بازنگری 18 بهمن 1403
  • تاریخ پذیرش 24 اسفند 1400